Rowerem po Dali

Po emocjonującym Wąwozie Skaczącego Tygrysa i gęstym od ludzi Lijiang przyszedł czas na chillout wśród zieleni i błękitu. Dali to kolejne malowniczo położone miasteczko o zabytkowej starówce, chętnie odwiedzane przez turystów, ale zdecydowanie mniej zatłoczone od Lijiang. Zarówno stroje miejscowej ludności (Bai) jak i zabytkowa architektura wypełniają przestrzeń wszystkimi odcieniami niebieskiego. Byłyśmy pod dużym wrażeniem misternie rzeźbionych bram i zdobnych dachów - nie tylko świątyń, ale i normalnych, mieszkalnych budynków.

kościół katolicki w stylu Bai

na straganie w dzień targowy

przedstawicielka ludności Bai w tradycyjnym stroju

W porze obiadu, zaintrygowane wszechobecnymi wystawami z koszyków pełnych świeżych warzyw, grzybów, ryb i innych (nie tylko) wodnych żyjątek, postanowiłyśmy zjeść jak tutejsi. Pokazałyśmy palcem, co z czym chciałybyśmy znaleźć na talerzu i nie rozczarowałyśmy się :)

do wyboru, do koloru!

Drugiego dnia wsiadłyśmy na rowery - i tyle nas w mieście widziano. Jezioro Er-hai (co znaczy 'w kształcie ucha') jest lokalna atrakcja - jednym z największych słodkowodnych jezior Chin - a zarazem sposobem na życie miejscowych. Pedałując wzdłuż jego brzegu widokowymi trasami, mogłyśmy podziwiać niezwykłość barwnych, pagórkowatych pejzaży. Polacie kukurydzy, pachnące intensywnie pola 'szczypiorku', suszące się wprost na ulicy ziarno i drobniutkie ryby wraz z zaparkowanymi na poboczu łódkami dawały pojecie o życiu tutejszej ludności. Zatrzymanej w czasie i nielicznej - na co wskazywały mijane przez nas opustoszałe i senne mieścinki.

znany wszystkim ryż w fazie wzrostu

Urok tych obrazków i ładna pogoda sprawiły, że cały dzień spędziłyśmy na siodełkach. Zmęczone długimi kilometrami ale zadowolone, wróciłyśmy pakować się w dalszą drogę - jeszcze bardziej na południe.
Tymczasem!

PAM